De Bermuda-driehoek (ook gekend als Duivelsdriehoek) is een driehoekig gebied in de Atlantische oceaan dat ruwweg wordt gevormd door de punten Miami, Bermuda, en Puerto Rico. Volgens de legende zijn heel wat mensen, schepen en vliegtuigen op een mysterieuze manier verdwenen in dit gebied. Hoeveel mensen er zo zijn verdwenen hangt af van wie telt en welk gebied in acht wordt genomen. De grootte van de driehoek variëert van 1.250.000 vierkante kilometer tot drie keer die grootte, naargelang de verbeelding van de auteur. (Sommigen voegen de Azores, Golf van Mexico en West-Indië toe aan de driehoek.) Sommigen voeren het mysterie terug tot de tijd van Columbus. Maar zelfs dan liggen de schattingen tussen ongeveer 200 tot niet meer dan 1000 voorvallen in de voorbije 500 jaar. Howard Rosenberg meent dat in 1973 de Amerikaanse kustwacht meer dan 8000 noodoproepen kreeg en dat meer dan 50 schepen en 20 vliegtuigen in de voorbije eeuw verdwenen in de Bermuda-driehoek..

Er werden heel wat theorieën opgesteld om het buitengewone raadsel van de verdwenen schepen en vliegtuigen te verklaren. Fantasy-schrijvers vinden hun heil voornamelijk in boosaardige buitenaardse wezens, resterende kristallen van Atlantis, slechte mensen met anti- zwaartekrachttoestellen of andere vreemde technologie, en gemene wervelwinden van de vierde dimensie. Technici denken eerder aan vreemde magnetische velden en windjes van de oceaan (methaangas van de bodem van de zee). Onderzoekers met een sceptisch karakter denken dan weer aan het weer (onweersbuien, orkanen, vloedgolven, aardbevingen, hoge golven, stromingen, enz..), pech, piraten, ontplofbare vrachten, incompetente bestuurders en andere natuurlijke menselijke oorzaken.

Er zijn skeptici die zeggen dat de feiten de legende geen bestaansreden geven en dat er bijgevolg geen op te lossen mysterie is, laat staan dat iets zou moeten worden verklaard. Het aantal scheepswrakken in dit gebied is niet uitzonderlijk gezien de grootte, ligging en verkeer dat er in te vinden is. Heel wat schepen en vliegtuigen die op mysterieuze wijze in de Bermuda-driehoek zijn verdwenen bevonden zich niet eens in de Bermuda-driehoek. Tot op heden heeft geen enkel onderzoek een wetenschappelijk bewijs kunnen leveren van ongewone fenomenen tijdens de verdwijningen. Zogenaamde wetenschappelijke verklaringen, zoals het methaangas dat van de zeebodem komt, zijn dus niet nodig. Het echte mysterie is hoe de Bermuda-driehoek een mysterie kon worden.

De moderne legende van de Bermuda-driehoek begon nadat vijf vliegtuigen van de Amerikaanse luchtmacht [Flight 19] op trainingsmissie verdwenen in een zware storm in 1945. De meest logische verklaring voor hun verdwijning is dat het kompas van aanvoerder Lt. Charles Taylor slecht werkte. De vliegtuigen van de kadetten waren niet uitgerust met navigatie-instrumenten. De groep was gedesoriënteerd en kwam eenvoudigweg maar tragisch zonder brandstof te zitten. Er was geen enkele mysterieuze kracht betrokken tenzij dan die van de zwaartekracht op vliegtuigen zonder brandstof. Het klopt dat een van de reddingsvliegtuigen kort na opstijgen ontplofte, maar dit was waarschijnlijk eerder te wijten aan een defecte gastank dan aan een of andere mysterieuze kracht.

De voorbije jaren verschenen tientallen artikels, boeken en televisieprogramma's die het raadsel van de Bermuda-driehoek hebben gepromoot. Bij het bestuderen van dit materiaal vond Larry Kushe dat er maar weinigen waren die het raadsel echt onderzochten. Doorgaans werden de speculaties van hun voorganger zomaar overgenomen en als waarheid aangenomen. Van de vele niet-kritische benaderingen van het raadsel, heeft niemand meer gedaan om het raadsel in stand te houden dan Charles Berlitz, die een bestseller over het onderwerp schreef in 1974. Nadat hij het meer dan 400 bladzijden tellende rapport van de luchtmacht over de verdwenen vliegtuigen van 1945 had gelezen, vond Kushe dat de luchtmacht helemaal niet verbijsterd was over het voorval en de vermeende radio-uitzending waar Berlitz het in z'n boek over had niet had vermeld. Volgens Kushe is wat niet fout begrepen is, door Berlitz verzonnen. Kushe schrijft: "Mocht Berlitz schrijven dat een boot rood was, dan is het zo goed als zeker dat het een andere kleur was." (Overigens, Berlitz vond de naam niet uit; dat was het werk van Vincent Gaddis in "The Deadly Bermuda Triangle," dat in februari 1964 verscheen in een magazine dat aan fictie was gewijd.)

Kortom, het raadsel van de Bermuda-driehoek werd een raadsel door een soort gemeenschappelijke versterking bij niet-kritische auteurs en een welwillende massamedia die onkritisch de speculatie toelaat dat er iets raadselachtigs aan de hand is in de Atlantische Oceaan.