Grafologie is de studie van het handschrift, vooral om het karakter te analyseren. Echte handschriftexperts staan bekend als onderzoekers van forensische documenten, niet als grafologen. Onderzoekers van forensische (of betwiste) documenten kijken naar lussen, gestipte "i's" en gekruiste "t's", de afstand tussen letters, de helling, hoogte, eindtrek, enzovoort. Ze onderzoeken een handschrift om na te gaan of een document authentiek of vervalst is.

Grafologen onderzoeken alle bovenstaande tekstkenmerken, maar geloven ook dat deze handschrifteigenschappen fysieke manifestaties zijn van onbewuste mentale functies. Grafologen geloven dat die details evenveel over een persoon onthullen als astrologie, handlijnkunde, parapsychologie, of de Myers-Briggs persoonlijkheidsindicator. Het is echter niet bewezen dat de onbewuste geest een bron van waarheid over een persoon is, laat staan dat de grafologie toegang zou geven tot die bron.

Grafologie wordt nuttig geacht voor alles vanaf het begrijpen van gezondheidsproblemen, over moraliteit en voorbije ervaringen tot verborgen talenten en mentale problemen. En toch, "in grondig beheersde, blinde studies, waarbij de handschriftvoorbeelden geen inhoud bevatten die niet-grafologische informatie kon geven waarop men zich kan baseren (bv. een stuk tekst overgeschreven uit een magazine), deden grafologen niet beter dan het toeval bij het voorspellen van... persoonlijkheidskenmerken...." ["The Use of Graphology as a Tool for Employee Hiring and Evaluation", van de British Columbia Civil Liberties Association] Zelfs niet-experts zijn in ongeveer 70% van de gevallen in staat om correct het geslacht te identificieren van een schrijver (Furnham, 204).

Grafologen maken gebruik van heel wat verschillende technieken. Dan nog lijken de technieken van deze "experts" te kunnen worden herleid tot indrukken van zaken zoals de druk uitgeoefend op een blad, de plaats tussen woorden en letters, gekruiste t's, gestipte i's, helling, snelheid en vaste schrijfstijl. Hoewel grafologen het ontkennen, is de inhoud van de tekst een van de belangrijkste factoren bij het grafologisch bepalen van het karakter. De inhoud van een bericht is natuurlijk onafhankelijk van het handschrift en zou ook niet mogen meespelen bij de beoordeling.

De Canadese professor psychologie Barry Beyerstein (1996) beschouwt de meeste begrippen van grafologen als weinig meer dan sympathische magie. Bijvoorbeeld het concept dat het laten van veel plaats tussen letters duidt op een neiging tot afzondering en eenzaamheid omdat de opengelaten plaats wijst op iemand die zich niet makkelijk onder de mensen mengt en zich onbehaaglijk voelt bij nauw contact. Eén grafoloog meent dat een persoon zijn sadistische aard verraadt wanneer hij de t's kruist met strepen die op zwepen lijken.

Aangezien er geen nuttige theorie bestaat over hoe grafologie zou kunnen werken, wekt het geen verbazing dat er geen empirisch bewijs is voor grafologische kenmerken die overeenstemmen met om het even welke interessante persoonlijkheidskenmerken.

De populariteit voor grafologie is makkelijk te verklaren. Voeg bij de bekende koud-lezentechniek het Barnum-effect, vooringenomen bewijs, gemeenschapsversterking, het Forer-effect en persoonlijke validatie, en je hebt een vrij volledige verklaring voor de populariteit van grafologie.

Grafologie is een ander luchtkasteel voor zij die een snel besluitvormingsproces wensen dat hen vertelt met wie ze moeten trouwen, wie de misdaad beging, wie ze moeten inhuren, welke carrièrekeuze ze moeten maken, waar ze goed kunnen jagen, waar water/olie/schat in de grond zit, enzovoort. 

Wie onmiddellijk resultaat wil en zich niet wil bezig houden met lastige zaken als onderzoek, bewijsanalyse, redenering, logica en het testen van een hypothese, kan bij de grafologie terecht. Maar wie liever op objectieve basis een beslissing neemt of advies wil, wordt aangeraden een andere methode te gebruiken die niet werkt op basis van pseudowetenschappelijke nonsens.