handpalmHandlijnkunde, ofwel chiromantie, is het voorspellen van de toekomst aan de hand van de lijnen, strepen en patronen op de handen, vooral op de handpalmen.

Handlijnkunde komt in vele oude culturen voor, zoals India, China en Egypte. Het eerste boek over dit onderwerp werd in de 15e eeuw gepubliceerd. De term chiromantie komt van het Griekse woord voor hand (cheir).

Handlijnkunde werd in de middeleeuwen gebruikt om heksen te ontmaskeren. Men geloofde dat bepaalde vlekken op de hand erop wezen dat de persoon in kwestie een pact met de Duivel had gesmeed. Handlijnkunde werd door de Katholieke Kerk afgekeurd maar werd in de 17e eeuw aan diverse Duitse universiteiten onderwezen (Pickover, 64). Groot-Brittannië verbood handlijnkunde in de 18e eeuw. In de Verenigde Staten was het in de 20e eeuw zo populair dat er een eigen boek over verscheen in de serie Complete Idiot's Guide (vgl. Handlijnkunde voor dummies).

Ann Fiery (auteur van The Book of Divination) meent dat bij een rechtshandige de linkerhand persoonlijkheidskenmerken vertoont en de rechterhand info geeft over uw identiteit en het gebruik van uw mogelijkheden. De handlijnkundige beweert de diverse lijnen op uw hand te kunnen lezen. Aan deze lijnen worden namen gegeven zoals de levenslijn, de hoofdlijn, de hartslijn, de Saturnuslijn. De levenslijn zou informatie geven over de fysieke vitaliteit, de hoofdlijn over de intellectuele vermogens, de hartslijn over de emotionele aard, enz.

Sommige vormen van handlijnkunde doen metoposcopie of fysiognomiek na. Er wordt beweerd dat je kan zeggen wat voor een persoon iemand is aan de vorm van zijn handen. Creatieve mensen zouden waaiervormige handen hebben en gevoelige zielen hebben dan weer smalle, puntige vingers en vlezige palmen, enz. Er is voor dergelijke begrippen net zo veel wetenschappelijke basis als voor personologie of frenologie. Alle die soorten handlijnkunde lijken gebaseerd op sympathische magie en koud lezen.

De auteurs van The Complete Idiot's Guide to Palmistry (Handlijnkunde voor dummies), Robin Giles en Lisa Lenard, beweren dat "handlijnkunde werkt omdat je hand verandert zoals jij verandert". Ze beweren enkele getuigenissen te hebben die hen hierin steunen, maar kunnen geen enkel wetenschappelijk bewijs leveren voor hun bewering. Ze denken ook dat klonen het ons makkelijker maakt om te begrijpen hoe handlijnkunde werkt. "Handlijnkunde is mogelijk omdat je door je hand wordt voorgesteld. Geen twee handen zijn identiek omdat jij -en jouw cellen- uniek zijn." Dat klopt, en de kans dat ze zullen ontdekken of ik een rijke vrouw of de job van mijn dromen zal vinden is even groot wanneer ze naar mijn handpalmen kijken als wanneer ze naar mijn cellen kijken.

Hoewel je vaak een hoop over een persoon te weten kan komen door zijn of haar handen te bekijken, bestaat er geen enkele wetenschappelijk bewijs voor de bewering dat je aan de hand van de lijnen of strepen op de handen kan voorspellen of je geld zal erven of de ware liefde zal vinden. Ik vermoed dat velen die een bewijs menen te hebben gevonden voor handlijnkunde, schuldig zijn aan voorkeur voor bevestiging en die hebben gevonden in de vorm van getuigenissen.

Het verlangen naar kennis over de toekomst ligt aan de basis van handlijnkunde en van andere vormen van waarzeggerij via paranormale onthullingen. Bovendien zorgen waarzeggers ervoor dat we niet langer een bewijs moeten vinden of erover nadenken. Onze handlijnlezers en grafologen, enz., zorgen er ook voor dat we niet aan de gevolgen van bepaalde keuzes moeten denken. Dankzij hen dragen we niet langer de verantwoordelijkheid voor het nemen van beslissingen. Ze zijn daarom ook een grote steun voor de onzekere, de luie en de incompetente mens. Ze kunnen ook gegevensbronnen zijn, d.w.z. dat ze een of meer gegevens leveren die iemand kan gebruikt om een beslissing te nemen. Sommige schrijvers maken zelfs gebruik van waarzeggerij zoals de Tarot of I Ching om hen ideeën te geven voor personages of plots (Pickover, 40-41). Maar die ideeën kunnen ze even krijgen door te bladeren in de Bijbel, een krant, een dichtbundel, een encyclopedie of een woordenboek van de skepticus.