Kwakzalverij was een pejoratieve term om medische charlatanerie te beschrijven, d.w.z. genezingspraktijken of -methodes die geen wetenschappelijke basis hebben. Toen medische charlatanerie steeds populairder werd en het gebruik van pejoratieve termen politiek incorrect werd (behalve bij de voorheen onderdrukte bevolkingsklassen) werd kwakzalverij al snel holistische geneeskunde genoemd, nadien alternatieve en aanvullende geneeskunde en ten slotte integrerende geneeskunde.

Bij kwakzalverij worden metafysica en zaken zoals sympathische magie of spiritisme doorgaans geïntegreerd met genezing. De voornaamste kwaliteit van kwakzalverij is bedrog en het klaarmaken van nutteloze of schadeloze kuren voor kwetsbare mensen die aan het sterven zijn. Wat kwakzalverij tekortkomt aan wetenschappelijke studie, maakt het goed door rijkelijke porties zorg voor te schrijven -soms oprecht maar vaak gespeeld- en een overdosis aan valse hoop.

In 2007 oordeelde een Nederlandse rechter dat iemand een kwakzalver noemen overeenkomt met hem een bedrieger noemen. Het hof oordeelde dat het woord kwakzalver impliceert dat iemand een zwendelaar is en illegaal geneeskunde bedrijft. Het hof baseerde zich daarbij op het Van Dale woordenboek. Critici van kwakzalverij geloven vaak dat de kwakzalver een zwendelaar is maar dat is niet de gebruikelijke betekenis. Volgens een criticus is een kwakzalver niet altijd een zwendelaar maar promoot of oefent hij of zij een behandeling uit waarvan de veronderstelde voordelen ongegrond zijn. Dit betekent niet dat er geen bewijs is voor de kwakzalverbehandeling. Er zijn altijd getuigenissen van tevreden klanten die als bewijs van goede werking worden voorgelegd. Soms wordt gebruik gemaakt van onderzoeken die ofwel slecht gedaan zijn of foutief worden geïnterpreteerd om een kwakzalverbehandeling te bewijzen. Zeggen dat de vermeende voordelen van een behandeling ongegrond zijn, betekent dat er geen onweerlegbaar bewijs van werking is. Dit betekent gewoonlijk dat de behandeling niet wetenschappelijk werd getest, dat het wetenschappelijk bewijs voor de werking bijzonder zwak is, of dat de behandeling herhaaldelijk de wetenschappelijke toets niet heeft doorstaan.

Aangezien de meeste kwakzalvers goede bedoelingen hebben maar zichzelf louter iets wijsmaken over hun werk, heeft de Nederlandse rechtbank geoordeeld dat kwakzalverij impliceert dat men een opzettelijke zwendelaar is. De rechtbank heeft met haar uitspraak een efficiënte manier gevonden om zowel kwakzalverij als kritiek op gevaarlijke malloten uit te sluiten. Kevin Trudeau zou trots zijn.