De ark van Noach is de boot gebouwd door het Bijbelse karakter Noach. Volgens het verhaal beval God Noach een ark te bouwen die geschikt was voor zijn grote gezin en voor ongeveer 50.000 diersoorten en ongeveer een miljoen insektensoorten. Het tuig moest gebouwd worden om een goddelijk geplande universele zondvloed te overleven die erop gericht was alle personen en dieren op aarde te doden (behalve, vermoed ik, de dieren die in het water gedijen). Volgens Dr. Max D. Younce was dit geen probleem. Volgens zijn berekeningen uit Genesis 6:15 was de ark 137 meter lang, 23 meter breed en 14 meter diep. Dat is volgens hem het equivalent van "522 veewagens of 8 vrachttreinen met elke 65 wagonnen." Met een of andere goddelijke berekening berekent hij dat alle insektensoorten en wormen pasten in 21 goederenwagens. Hoewel hij het juist kan hebben, spreekt Dr. Younce niet over het probleem hoe de grote gevulde goederenwagens met het regenwaterniveau mee omhooggingen in plaats van onder het vloedwater te blijven.

Wie het verhaal niet kent zou zich kunnen afvragen waarom God bijna alle afstammelingen van de door hem gecreëerde wezens vernietigde. Volgens het verhaal was God ontevreden over al zijn menselijke creaties, behalve over Noach en zijn familie. De vernietiging van mensen waarover men ontevreden is, is een gemeenzame tactiek geworden bij de volgelingen van deze en vele andere goden.

Ondanks het slechte voorbeeld dat God stelde voor Noachs nazaten -beeld u een menselijke ouder in die zijn of haar kinderen verdrinkt omdat ze niet rechtschapen zijn- blijft het verhaal populair bij kinderen. God houdt van goede mensen. Hij laat ze op een boot varen met een hoop vriendelijke dieren. Hij toont hen een prachtige regenboog na de storm. En ze leven nog lang en gelukkig. Zelfs volwassenen houden van het verhaal, hoewel zij het als allegorie kunnen ervaren met een of andere spirituele boodschap, bv. dat Gold almachtig is en we alles aan hem te danken hebben, zelfs ons eigenste bestaan. Voorts verwacht de Schepper dat we ons goed gedragen. Maar velen nemen het verhaal letterlijk.

Volgens het verhaal in hoofdstuk 7 van Genesis, leefden Noach, zijn bemanning en de dieren meer dan zes maanden samen tot het vloedwater zich terugtrok. Dat zorgde voor een paar kleinere logistieke problemen, maar vooraleer we die behandelen is er een zaak die moet worden belicht. Het is duidelijk dat een zondvloed geen grapje is. De vernietiging van leven en eigendom door zondvloeden heeft heel veel dieren, niet alleen mensen, sinds mensenheugnis geteisterd. Je familie of huis door een vloedgolf verwoest zien worden moet een dramatisch spektakel zijn. Je kinderen zien verdrinken en je leven en dromen in een ogenblik zien verdwijnen moet een traumatische gebeurtenis zijn. Maar als je zou ontdekken dat de zondvloed geen gril was van de natuur maar deel uitmaakte van een kwaadaardig en opzettelijk plan van een bewust wezen, dan zou woede ongetwijfeld een bijkomend gevoel zijn. Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat het de wereld van God is; vermits hij het creëerde kan hij het ook vernietigen als hij dat wil. Maar zo'n gedrag betaamt een algoede en liefhebbende God niet.

De "zoektocht" naar de ark

Net zo belachelijk als het verhaal zelf, zijn er mensen in de twintigste eeuw die verklaarden de ark van Noach te hebben gevonden. Ze noemen zichzelf arkeologen. Ze zeggen dat na het terugtrekken van het water, Noach en zijn dierentuin terechtkwamen op de top van de berg Ararat in Turkije. Vermoedelijk verspreidden alle dieren zich van daar uit over de hele aarde. Hoe de dieren op de verschillende continenten terechtkwamen, wordt niet verteld. Misschien dreven ze op stukken hout. Meer problematisch is de vraag hoe zo vele soorten overleefden als er slechts een of zeven paar wezens overbleven. Je zou ook denken dat de dieren die het verst moesten reizen onderweg nakomelingen zouden hebben gekregen. Welk bewijs is er dat alle soorten hun oorsprong vonden in Turkije? Dat zouden de gegevens moet aantonen indien de ark op de berg Ararat was geland.

Maar niets van dit alles doet de echte gelovige twijfelen aan het feit dat het verhaal van de ark van Noach Gods waarheid is. Het schrikt ook diegenen die de ark menen te hebben gevonden niet af. Zo werd in 1977 op diverse televisiezenders de pseudo-documentaire "Op zoek naar Noachs ark" uitgezonden. De Amerikaanse zender CBS toonde in 1993 een speciale uitzending met de naam "De ongelooflijke ontdekking van de ark van Noach." Het eerstvernoemde programma was een fictiewerk dat als documentaire werd uitgezonden. Het tweede programma was verzonnen door George Jammal, die al heeft toegegeven dat het verhaal bedrog was. Jammal zei dat hij religieuze bedriegers wou ontmaskeren. Zijn bedrog werd gezien door zo'n 20 miljoen mensen, waarvan de meesten nog steeds niet weten dat Jammal niet ernstig wilde genomen worden.

Tijdens het programma toonde Jammal zogenaamd heilig hout van de ark. Hij gaf later toe dat het om hout ging dat van van spoorwegen in Long Beach, Californië, had genomen en in een oven had gehard. Hij maakt ook een ander vals stuk hout door wat hout van een pijnboom in de oven te steken met een mengeling van wijn, jodium, zoetzure en teriyaki saus. Hij gaf tevens toe nooit in Turkije te zijn geweest. Het programma was geproduceerd door Sun International Pictures uit Salt Lake City, dat verantwoordelijk is voor diverse pseudo-documentaires over Nostradamus, de Bermuda-driehoek, de lijkwade van Turijn, en UFOs.

het bewijs voor een wereldzondvloed

Verhalen over zondvloeden zijn niet alleen terug te vinden bij de oude Joden. Welk geologische of archeologische bewijs is er van dergelijke zondvloed die alle mensengemeenschappen, alle planten en dieren vernietigde behalve die op Noachs boot (of van Ziusudra [Sumerisch], of van Utnapishtim [Babylonisch])? Er zou een hele sedimentlaag moeten zijn uit die tijd die alle beenderen van deze arme wezens bevat. Er zou een bewijs moeten zijn dat alle mensengemeenschappen tegelijkertijd werden uitgeroeid. Er bestaat geen bewijs van een wereldzondvloed. Er is door Robert Ballard (die de resten van de Titanic vond) aan de Turkse kust wel een bewijs gevonden van een grote zondvloed, misschien veroorzaakt door smeltende gletsjers die zich 7000 jaar geleden een weg baanden door de Bosporus. Sommigen (zoals Ryan en Pitman) beweren dat dit het bewijs is van Noachs zondvloed, maar dit is niets meer dan zuivere en zinloze speculatie. De Bijbelse vloed werd veroorzaakt door regen, niet door een gebroken dam. De archeologische antropoloog John Alden merkt op

...het verhaal in de Bijbel is duidelijk -- het regende weken aan een stuk voor de zondvloed van Noach en nadat de regen was gestopt, trok het water zich terug. De vloed aan de Zwarte Zee werd niet door regen veroorzaakt en het gestegen water trok zich nooit terug. Geen enkel [het Sumerische of Bijbelse] verhaal vermeldt het meest dramatische gevolg van de vloed bij de Zwarte Zee: het zoete water werd zout water. Kortom, de vloed van Noach klinkt helemaal niet op de overstroming van de Zwarte Zee.

Maar laat ons er hypothetisch van uitgaan dat er inderdaad zo'n zondvloed was maar dat het bewijs om de een of andere reden geologisch en archeologisch niet te vinden is. Dan moeten we ons nog steeds enkele vragen stellen voor we de theorie kunnen aannemen. Eerst en vooral, hoe groot was de boot? Het antwoord: ontzettend groot! Zou het kunnen blijven drijven? Maar misschien kreeg Noach hier wat goddelijke hulp zodat z'n boot kon drijven. Vergeet niet dat dit alles plaatshad vóór de ontdekking van de metallurgie, zodat de boot gemaakt was van hout en andere natuurlijke materialen. Hoeveel bossen zouden er nodig zijn om dergelijke houten boot te maken? Hoeveel mensen zouden hoeveel jaar moeten werken? Het bouwen van een piramide is niets vergeleken met het bouwen van de ark. Anderzijds, mensen leefden toen langer. Noach was 600 jaar oud toen hij zijn gigantische boot in de woestijn bouwde.

Maar laat ons zeggen dat, hoe onaannemelijk ook, zo'n boot kon worden gebouwd met de houtboottechnologie van de eerste volkeren. Immers, Noach kreeg hulp van God bij het bouwen van z'n boot. Dan blijft er nog het probleem om al de dieren te verzamelen uit alle delen van de wereld waaronder dieren die, voor zover we weten, onbekend waren voor Noach. Hoe kon hij naar de verste hoeken van de wereld gaan om exotische vlinderen en Komododraken te verzamelen? Hoe kreeg hij al die soorten dinosaurussen achter hem aan? (Fundamentalisten geloven dat dinosaurussen en mensen tegelijkertijd leefden.) Tegen de tijd dat hij alle soorten, per twee and per zeven, verzamelde, zou z'n boot waarschijnlijk verrot zijn door de woestijnzon.

Nemen we opnieuw aan dat Noach in staat was om alle vogels en zoogdieren, reptielen en amfibieën, en een paar miljoen insekten te verzamelen op z'n boot. Dan is er nog het probleem te verhinderen dat de dieren elkaar opeten. Of moeten we geloven dat de leeuw bij het lam lag in der ark? Waren de vleeseters tijdens de zondvloed plots vegetariërs geworden? Hoe weerhield hij de vogels ervan insekten te eten? Misschien was de ark voorzien van voedsel voor alle dieren. Immers, als Noach in staat was een boot te bouwen die alle dieren kon herbergen, dan zou het maar een kleine moeite geweest zijn om ruimte te voorzien om voedsel voor meer dan zes maanden in op te slaan. Natuurlijk zou Noach ook voldoende voedsel hebben moeten opslaan voor zichzelf en zijn gezin. Maar dat zijn slechts details voor een man die met een goddelijk plan bezig is.

En toch is het moeilijk om zich in te beelden hoe een dergelijke kleine bemanning alle dieren op één enkele dag kon voederen. Er was enkel Noach, zijn vrouw, hun drie zonen en drie schoondochters. De dagelijkse ronde zou jaren vragen. Zonder het nog te hebben over de problemen van de opkuis, moet het dagelijkse lawaai van al die dieren Noach gek gemaakt hebben (om nog maar te zwijgen van de insektenbeten) en zou de geur hem gedood moeten hebben. Ze moesten zich gelukkig geen zorgen te maken over drinkwater. God zorgde voor een overvloed aan water.

Ten slotte, het geloof in de wereldzondvloed of zelfs het geloof in het bouwen van de ark is niet zo vreemd als het geloof dat deze gebeurtenis van massavernietiging het directe werk was van de Schepper om zijn woede te tonen aan mensen die het aandurfden eerder van het leven te genieten en plezier te hebben dan al hun vrije tijd te besteden aan het vereren van de Almachtige.

 

* Met m'n verontschuldigen aan wie de Bijbel ernstig neemt. Het is niet de bedoeling van dit artikel om een stuk Bijbelse wetenschap te zijn, maar wil enkel spotten met zij die het verhaal van Noach en de ark letterlijk nemen, vooral zij die het letterlijke verhaal verdedigen met wetenschap of archeologische bevindingen. (Mocht ik dit onderwerp als een wetenschapper benaderen, dan zou ik de oorsprong van de Bijbelse mythe volgen tot zijn Soemerische/Akkadische/Babylonische herkomst. Lees de Enuma Elish, het Gilgamesh-epos en Man and His Gods van Homer Smith.) Vertel me alsjeblief niet dat de insekten er niet bij waren omdat ze door tubetjes ademen en niet door neusgaten of dat aangezien Noach maar twee exemplaren van elk soort dier nodig had, hij dus geen 2 ezels, paarden, zebra's, enz. nodig had. Ik besef ook dat de god van Noach almachtig is zodat Noach welk taak ook kon uitvoeren zolang de Almachtige maar meedeed. Geen taak zou te moeilijk zijn geweest. En zelfs indien er geen gebruik werd gemaakt van metallurgie bij het bouwen van een boot in Noachs tijd, besef ik dat ondanks de vreemde chronologie die letterlijke verklaarders gebruiken (bouw in 4004 v.Chr.), Noach geleefd kon hebben in of na de Bronstijd en zijn boot dus een hoop metaal kon bevatten. Maar ik neem het verhaal niet letterlijk, geloof niet dat Noach echt 600 jaar oud was, en geloof al helemaal niet dat hij een boot bouwde om dieren te huizen terwijl God de wereld verdronk. Het is een mooi verhaal voor naïeve zwervers van oude tijden en voor kinderen heden ten dage, maar excuseer me dat ik het niet ernstig genoeg kan nemen om in m'n wetenschap Bijbels te zijn. Denk er over na. God wordt verondersteld perfect te zijn, en toch is hij zo boos om zijn schepping zodat hij bijna iedereen en alles doodt. Woede is een teken van onvolmaaktheid. We worden geacht dankbaar te zijn dat hij enkelen liet leven die toevallig zijn favorieten waren, de voorouders van de gekozen mensen, die toevallig het verhaal maakten en doorvertellen.

Diegenen onder jullie die Bijbelverhalen niet belachelijk vinden maar wel waarheidsgetrouw zullen genieten van het Creation Museum, waar je alles kan leren over hoe Adam een dinosaurus bereed voor hij uit de tuin van Eden werd buitengegooid en hoe de Grand Canyon werd gevormd door de zondvloed van Noach. Een van de hoogtepunten van het museum wordt een reconstructie van het binnenste van de ark van Noach.