Een Ouija bord wordt gebruikt bij waarzeggerij en spiritualisme. Op het bord staan doorgaans de letters van het alfabet, samen met de woorden 'ja', 'nee', 'tot ziens' en 'misschien'. Een planchette (een verschuifbaar driebenig toestel) of soort wijzer wordt gehanteerd door de gebruiker(s) van het bord. De gebruikers stellen een vraag aan het bord en samen of een van hen verplaatst de wijzer of het bord tot een letter wordt "geselecteerd" door de wijzer. De geselecteerde letters "spellen" dan het antwoord op de gestelde vraag.

Sommige gebruikers geloven dat paranormale of bovennatuurlijke krachten aan het werk zijn bij het spellen van de antwoorden van het Ouija-bord. skeptici geloven dat de gebruikers van het bord bewust of onbewust het antwoord kiezen. Om dit te bewijzen volstaat het om de gebruikers te blinddoeken en door een onpartijdige persoon te laten noteren welke letters dan worden geselecteerd. Doorgaans vormen de antwoorden dan onbegrijpelijke nonsens.

De planchette beweegt niet door paranormale krachten maar door onmerkbare bewegingen van hen die de wijzer hanteren; dit staat bekend als het ideomotorische effect. Dezelfde onmerkbare bewegingen komen voor bij het gebruik van de wichelroede.

Het Ouija bord werd in de Verenigde Staten voor het eerst in 1890 geïntroduceerd als een gezelschapspel.

E.C. Reiche, Elijah Bond en Charles Kennard maakten een totaal niet-alfanumeriek ontwerp. Ze verspreidden de letters van het alfabet in twee gelijke bogen rond het midden van het bord. Onder de letters bevinden zich de getallen van één tot tien. In de hoeken werden de woorden "JA" en"NEE" geplaatst.

Kennard noemde het nieuwe bord Ouija (uitgesproken als 'we-ja) naar het Egyptische woord voor 'veel geluk'. Ouija is niet echt het Egyptisch voor 'veel geluk', maar aangezien het bord hem tijdens een sessie vertelde dat het zo was, bleef hij bij die naam.

Kennard verloor zijn bedrijf dat in 1892 werd overgenomen door zijn voormalige ploegbaas William Fuld.

Een van de eerste commerciële vondsten die William Fuld opvoerde, was het herschrijven van de geschiedenis van het Ouija-bord. Hij zei dat hij zelf het bord had uitgevonden en dat de naam Ouija kwam van het Franse woord "oui" en het Duitse "ja".

Hoewel Ouija-borden doorgaans in de speelgoedafdeling van winkels te vinden zijn, zweren vele mensen bij hoog en bij laag dat er iets occults aan verbonden is. Zo meende de Amerikaanse journaliste en schrijfster van boeken over parapsychologie Susy Smith in Confessions of a Psychic (1971) bijvoorbeeld dat het gebruik van een Ouija bord ervoor zorgde dat ze geestelijk gestoord werd. In Thirty Years Among the Dead (1924), verklaart de Amerikaanse psychiater Dr. Carl Wickland dat het gebruik van het Ouija-bord "tot dergelijke waanzinnigheid leidde dat een opname in een psychiatrische instelling nodig was". Is dat wat er gebeurt wanneer amateurs zich met het occulte beginnen bezig te houden? Misschien, als ze beïnvloedbaar, niet al te sceptisch en al vanaf het begin een beetje gestoord zijn. Maar zelfs heel intelligente mensen die niet waanzinnig zijn geworden, zijn onder de indruk van de Ouija-bordsessies. Ze vinden het moeilijk om de "communicatie" te verklaren als het ideomotorisch effect dat onbewuste gedachten weerspiegelt. Een van de redenen waarom ze die verklaring moeilijk kunnen aanvaarden is dat de "communicatie" soms heel gemeen en onaangenaam verloopt. Het is psychologisch aangenamer om gemene uitspraken toe te wijzen aan kwade geesten dan toe te geven dat jij zelf die gemene gedachten in je hoofd hebt. Sommige delen van de "communicatie" drukken ook meer vrees uit dan wensen, zoals de angst voor de dood. Dergelijke gedachten kunnen een zichtbaar en aanmerkelijk effect hebben op sommige mensen.

Het waarnemen van krachtige berichten en het sterke effect ervan op vatbare mensen kan indrukwekkend zijn. Maar zoals de ervaring met ondersteunde communicatie heeft aangetoond, hebben fatsoenlijke mensen vaak onfatsoenlijke gedachten waar ze zich niet bewust van zijn. Het feit dat een persoon een "communicatie" serieus genoeg neemt om het zijn tot dan toe leuke leven te laten beïnvloeden, is op zich voldoende om het Ouija-bord niet louter als een "onschadelijk stukje plezier" te zien. Het is echter helemaal geen reden om te besluiten dat de berichten iets anders dan onze eigen gedachten zouden voorstellen.