Stigma's zijn wonden die bij een persoon aan de handen, voeten en soms op de zijkant van het hoofd verschijnen en identiek zouden zijn aan de wonden van Christus bij de kruisiging. Het feit dat stigma's verschillend verschijnen op de slachtoffers is een sterk bewijs dat de wonden niet echt mirakuleus zijn (Wilson).

Sint Franciscus van Assisi (1182 - 1226), gewijd aan het imiteren van Christus op elk vlak, zou zichzelf wonden hebben toegebracht en pleegde het eerste gestigmatiseerde bedrog. Er zijn er sindsdien verschillende honderden geweest, waaronder Magdalena de la Cruz (1487-1560) van Spanje (die haar bedrog toegaf toen ze ernstig ziek werd) en Therese Neumann van Beieren (1898-1962). Deze laatste zou naar verluidt 35 jaar hebben geleefd enkel en alleen op het "brood" van de Heilige Eucharistie van elke ochtendmis. Ze zou ook helderziend zijn geweest en astrale projectie hebben kunnen verrichten. Een van de meer recentere gestigmatiseerden, Fr. James Bruce, beweerde niet alleen de wonden van Christus te hebben maar zei ook dat alle godsdienstige beelden in zijn aanwezigheid weenden. Dit was in 1992 in een voorstad van Washington D.C., waar vreemde dingen heel gewoon zijn. Onnodig te zeggen dat hij de gelovigen inpakte. Hij beheert nu een parochie in het landelijke Virginia waar de mirakels zijn opgehouden.

Zichzelf toegebracht wonden komen vaak voor bij mensen met bepaalde types hersenstoornissen. Beweren dat de wonden mirakuleus zijn is zeldzaam en is waarschijnlijk eerder te wijten aan overdadige godsdienstigheid dan aan zieke hersenen, hoewel in sommige gevallen beiden tegelijk de oorzaak kunnen vormen.

De waarschijnlijkheid dat de wonden psychosomatisch (purpura's van psychogenische oorsprong) zijn, zichtbaar gemaakt door gekwelde zielen, lijkt in de meeste gevallen minder groot dan gewoon bedrog. Er zijn twee redenen om te geloven dat de stigma's doorgaans zelftoegebracht zijn en niet psychosomatisch of mirakuleus. Ten eerste, geen enkele gestigmatiseerde toont ooit de wonden van begin tot eind in aanwezigheid van anderen. Enkel wanneer ze niet worden bekeken, beginnen ze te bloeden. (Er is een duidelijke uitzonderin hierop: Catia Rivas.) En ten tweede, de wet van Hume "Of Miracles" is dat wanneer een vermeend mirakel gebeurt, we onszelf vragen wat het meest mirakuleus zou zijn: het vermeende mirakel of dat we bedrogen zouden worden? De redelijkheid vraagt ons om het minst mogelijke van beide mirakels te volgen en te besluiten dat we geen getuige zijn van een mirakel maar van vroom bedrog. Alle 32 opgetekende gevallen van stigma's waren Rooms-Katholieken en op vier na ging het steeds om vrouwen. Geen enkel geval van stigma's kwam vóór de dertiende eeuw voor*, toen de gekruisigde Jezus een standaardicoon werd van het Christendom in het westen. Redelijkheid schijnt de niet-mirakuleuze verklaring te verkiezen.

Een van de laatsten die aan de lijst van vermeende gestigmatiseerden is toegevoegd, is Audrey Santo, een kind dat sinds 1987, toen ze drie jaar oud was, in coma ligt. Wat voor soort mensen worden geïnspireerd door het idee van een God die een kind comateus maakt en ze dan wonden toebrengt? Joe Nickell denkt dat hij het antwoord kent.

Mensen lijken te hunkeren naar een tastbare godsdienstige ervaring, en telkens er zo'n uitgesproken verlangen is, is er een gelegenheid voor wat "vroom bedrog" kan worden genoemd. Geld is zelden de voornaamste beweegreden, doorgaans is men voornamelijk gedreven om tegenspoed te overwinnen, het geloof van gelovigen te hernieuwen en de twijfelaars in verwarring te brengen.

Mensen willen ook niet denken dat God doelloze en ongegronde pijn zou toestaan. Ze voelen zich graag belangrijk en behagen hen die macht over hen hebben. Wat is specialer dan uitverkoren zijn om de wonden en kwellingen van de Verlosser te ondergaan? Wat zou God meer behagen dan een levend bewijs zijn van Gods bestaan? Wel, eerlijk en waarheidsgetrouw zijn zou een goed begin zijn.