Een verdrongen herinnering is de herinnering aan een traumatische gebeurtenis die onbewust in de hersenen is opgeslagen en van waaruit ze naar verluidt bewuste gedachten, wensen en acties negatief zou beïnvloeden.

Het komt vaak voor dat onaangename ervaringen bewust worden verdrongen. Heel wat psychologen geloven dat het onbewust verdringen van traumatische ervaringen zoals seksueel misbruik of verkrachting, een verdedigingsmechanisme is dat een averechtse uitwerking heeft. De onaangename ervaring wordt vergeten maar niet vergeven. Het sluimert onder het bewustzijn en veroorzaakt zogezegd een hoop psychologische en fysieke problemen, van boulimie over slapeloosheid tot zelfmoord.

De theorie van het onbewust verdringen van de herinnering aan traumatische ervaringen is controversieel. Er is zo goed als geen wetenschappelijk bewijs voorhanden voor zowel het idee dat traumatische ervaringen doorgaans onbewust worden verdrongen als voor de bewering dat onbewuste herinneringen van traumatische ervaringen belangrijke oorzaken zijn van fysieke of mentale kwalen. De meesten mensen vergeten traumatische ervaringen niet tenzij ze op het moment zelf bewusteloos zijn. Niemand heeft ooit één enkel geval gevonden waarbij een specifieke traumatische ervaring uit de kindertijd werd verdrongen en de verdrongen herinnering aan die gebeurtenis, en niet de gebeurtenis zelf, een specifieke psychiatrische of fysieke stoornis veroorzaakte in de volwassenheid.

De kracht van het wetenschappelijke bewijs voor verdringing hangt af van de precieze definitie van de term. Wanneer die eng wordt gedefinieerd als een bewuste verdringing van een ervaring, dan is er weinig reden om aan het bestaan ervan te twijfelen. Maar wanneer we spreken over een verdringingsmechanisme dat onbewust werkt en defensief traumatische ervaringen blokkeert, dan wordt het plaatje al onduidelijker.

Bewijs omtrent herinneringen aan trauma's bij kinderen en volwassen wijst erop dat deze gebeurtenissen -zoals ontvoeringen, de moorden in scholen, enz.- doorgaans goed worden onthouden... algeheel geheugenverlies voor deze verschrikkelijke gebeurtenissen komt omzeggens nooit voor (Schacter 1996, 256).

Psychologe Lenore Terr, een voorstander van de verdrongen herinnering-therapie, meent dat verdringing voorkomt bij herhaalde of veelvuldige trauma's, zoals het herhaald misbruikte kind. Schacter merkt op dat "honderden studies hebben aangetoond dat het herhalen van informatie leidt tot een verbeterd geheugen, en geen verlies van geheugen voor die informatie". Hij merkt tevens op dat mensen die herhaald trauma's hebben opgelopen in oorlogen, zelfs kinderen, zich doorgaans hun ervaringen herinneren. Iemand die een groot trauma oploopt merkt zelf vaak dat hij of zij die gebeurtenis niet uit zijn of haar geest of dromen kan houden. De theorie van Terr zegt dat het kind geoefend wordt in het verdringen van de vreselijke gebeurtenissen en dat dit vergeten het kind kan helpen om te overleven. Maar haar theorie is louter gebaseerd op speculatie en niet op wetenschappelijk bewijs.

De meeste psychologen aanvaarden het feit dat het vaak gebeurt dat mensen bewust onaangename ervaringen verdringen, zelfs seksueel misbruik, en zich die gebeurtenissen lang nadien spontaan herinneren. De controverse richt zich vooral op opgehaalde herinneringen tijdens een verdrongen herinnering-therapie (VHT). Critici van VHT menen dat vele therapeuten de patiënten niet helpen om zich opnieuw verdrongen herinneringen te herinneren, maar suggestief valse herinneringen inplanten, zoals het onvoerd zijn door buitenaardse wezens, seksueel misbruik en satanische rituelen.